کسب اقامت دائم کانادا و حفظ آن

چاپ شده در هفته نامه شهرما، تورنتو، پنجشنبه 10 دسامبر 2009 - مژگان رحمانی خضری 

افرادی که با ویزای اقامت دائم کانادا به این کشور وارد می‌شوند کارت اقامت دائم (PR Card) دریافت می‌نمایند و مقیم دائم کانادا محسوب می‌گردند. کارت PR که 5 سال اعتبار دارد علاوه بر اینکه یک مدرک مسافرتی (Travel Document) محسوب شده و لازم است در هنگام بازگشت به کانادا (در صورت سفرت به خارج از کشور) ارائه گردد، در واقع سندی رسمی است که وضعیت اقامتی دارنده آن را به عنوان مقیم دائم کانادا به اثبات می‌رساند.
 مقیم دائم کانادا از تمام حقوق متعلقه به یک شهروند یا سیتی زن کانادا، به استثناء موارد زیر، برخوردار است:

•  حق رأی دادن و کاندیدا شدن در انتخابات
• حق اشتغال به کار در برخی سمت‌های دولتی که از ملاحظات و نیازمندیهای امنیتی بالا برخوردارند
• حق سکونت و اقامت در کانادا در صورت ارتکاب جرم جنایی
  

مقیم دائم کانادا پس از احراز شرایط لازم می‌تواند برای کسب شهروندی این کشور نیز اقدام کند و از حقوق فوق برخوردار شود. البته شایان ذکر است که کسب تابعیت کانادا اجباری نیست و مقیم دائم کانادا می‌تواند تا هر زمان که بخواهد به صورت مهاجر در کشور زندگی کند مشروط به اینکه وضعیت اقامت دائم خود را حفظ و قوانین کشور را رعایت نماید.
مقیم دائم کانادا برای تثبیت وضعیت اقامتی خود باید بتواند کارت اقامت دائم یا کارت PR را در پایان دورۀ 5 ساله اعتبار آن تمدید کند و بدین منظور باید نشان دهد که در طی 5 سال گذشته حداقل به مدت 2 سال در کانادا سکونت و حضور فیزیکی داشته است. تنها مورد استثناء شامل حال کسانی است که توسط یک شرکت یا بیزنس کانادایی در خارج از کانادا مأمور به خدمت شده‌اند. به عنوان مثال اگر مقیم دائم کانادا توسط بانکی کانادایی استخدام و برای خدمت به شعبه‌ای از این بانک در خارج از کانادا اعزام شود، مدت زمانی که در خارج از کانادا حضور داشته و در بانک مذکور مشغول به کار بوده است نیز به عنوان زمان مورد نیاز برای تمدید وضعیت اقامت دائم محاسبه شده و می‌تواند هنگام تمدید کارت اقامت دائم خود این زمان را نیز به حساب بیاورد  (این موضوع برای همراه یا همراهان این شخص نیز صادق است).
یکی از انتقاداتی که در این رابطه ابراز می‌شود تفاوت و یا به اعتقاد منتقدین تبعیضی است که قانون بین مقیم‌های دائم کانادا و بر اساس ملیت‌ آنها قائل می‌شود. برای تشریح بیشتر موضوع ابتدا توجه خوانندگان عزیز را به این نکته جلب می‌کنم که برخی ملیت‌ها یا به عبارتی ساکنین کشورهای معینی از جمله آمریکا و کشورهای اروپای غربی برای ورود به کانادا نیاز به اخذ ویزای اقامت موقت (TRV) ندارند و تنها با داشتن پاسپورت معتبر می‌توانند به کانادا وارد شوند. حال فرض کنید یکی از شهروندان این کشورها با داشتن ویزای اقامت دائم به کانادا وارد شده و پس از چند ماه کشور را ترک کرده و تا سالها بعد به کانادا باز نگشته است. این فرد اگر قصد داشته باشد بعد از سالها به کانادا بازگشته و با دو سال سکونت در کشور وضعیت اقامت دائم خود را مجدداً اخذ نماید، این امکان را در اختیار دارد و می‌تواند تنها با داشتن پاسپورت معتبر به کانادا وارد شده و دو سال پس از سکونت و حضور فیزیکی در کشور برای دریافت کارت PR  جدید خود اقدام کند.
حال در سناریوی مورد بحث جای شخص اول ماجرا را با فردی عوض کنید که مانند شخص اول مقیم دائم کانادا بوده ولی تابعیت کشوری را دارست که ساکنین آن برای ورود به کانادا ملزم به اخذ ویزای اقامت موقت هستند. در این حالت احتمال و امکان ورود این شخص به کانادا بسیار پایین‌تر از مورد اول است زیرا اولاً برای ورود به کشورعلاوه بر پاسپورت معتبر باید ویزای اقامت موقت کانادا را اخذ کند و ثانیاً احتمال اینکه افسر ویزا درخواست وی را نپذیرد با توجه به مواردی که در عمل وجود داشته و قبلا اتفاق افتاده است منتفی نیست. افرادی که انتقاداتی را در این رابطه ابراز داشته‌اند معتقدند کلیه کسانی که اقامت دائم این کشور را اخذ می‌کنند بر اساس قانون اساسی کانادا و صرفنظر از ملیتی که دارند در برابر قانون مساوی بوده و از حقوقی برابر برخوردارند و مواردی مشابه آنچه تشریح شد را به عنوان نمونه‌ای از تبعیض ملیتی مورد اشاره قرار می‌دهند.